Non sei se vostedes son tamén presa do moi xeneralizado síndrome do caracol ou da atención retráctil. O que fai que recollamos as antenas cando hai un bombardeo mediático sobre un tema que, con razón ou sen ela, entendemos que non é para tanto ou alleo á nosa escala de intereses. Eu si, aínda que por profesión non debería, así que probablemente me estou perdendo algo por non ler a letra pequena ou as telenoticias grandes do caso Carod Rovira.

De feito, sigo sen captar que delicto cometeu o denostado Rovira. Dado o rachar de vestiduras xeneralizado, nun primeiro momento sospeitei que na entrevista co tal Antza e o tal Ternera, o republicano de referencia e ex alumno do profesor Basilio Losada lles pasara información sensible. Pero non debeu ser así, porque as instancias fiscais non aprecian materia penal, nin sequera o fiscal Cardenal coa súa supersensibilidade arácnida para detectar insidias antigubernamentais. En canto ás acusacións do Goberno de que Carod non deu parte ás autoridades, imaxino que o que lle achacan é unha falta ás actuais normas de etiqueta que obrigan a intercambiar tarxetas persoais con teléfono, enderezo e e-mail, antes incluso de chocar a man e de decir iso de “nos llamamos un día y comemos”. Ademais, as autoridades xa o sabían. Polo menos o ABC e o Centro Nacional de Intelixencia que, ó parecer, gravou o encontro. Se seguían ós xefes de ETA, por que non os trincaron, e se seguían a Carod, que menos que desculpar o feo (si, espiar ós representantes políticos é moi feo, e quizais delicto) dándolle as gracias por axudar a detelos. Calquera cousa menos actuar como reporteiros de Alarma 112.

Así que o de Carod debeu ser un erro político. Comprendo que neste momento está mal vista calquera proposta política sobre ETA/Batasuna/Plan Ibarretxe/Fermín Muguruza que non sexa regañar os dentes, pero ata hai un par de anos, falar non estaba tipificado como traición ó Estado. Falar, e incluso negociar con ETA (si, pásmense, negociar: dar a cambio de que dean) fixérono os gobernos de UCD, do PSOE e do PP. Admito que Carod Rovira non era o interlocutor axeitado, pero no momento que atravesa ETA, propoñeríanlle unha entrevista ata ó alcalde Ares (a escoller calquera dos dous).

Do que si é reo Carod é de inxenuidade ou da vaidade políticas. Imaxínoo aturando que lle vendaran os ollos e o marearan de acá para alá, mentres pensaba: “vou pasar á historia” (como efectivamente está pasando). Supoño que en Cataluña deben estar pensando que fóra de alí estamos todos dos nervios, e suponse que aquí fóra debería haber algunha forza política que se preocupara de poñer as cousas no seu sitio xusto. Pero quen podía tomou a decisión hai tempo que asumiu que en terra de lobos hai que ouvear como todos, e agora fan o canelo.

Un consello ós cataláns, que non lle houbo que repetir ós madrileños: voten ás dereitas como todo o mundo, e fóra problemas. Miren o ben que estamos aquí, sexa aquí-aquí ou de camareiros en Canarias.

---
Más información: España: Xornal.es Galicia: Xornal.com